دوستای خوبم این چیزهایی که می خوام بگم رو نه جایی نوشتم(مثل سحر که تو دفترش نوشته بود) نه صدام رو ضبط کردم. کلا فرمت سخت افزاری نداره خاطراتمچشمک. همه این چیزهایی که قراره بگم تو ذهنمهناراحت. تو مغزم با صدا و تصویر ضبط شده. همین دوتا پستی که گذاشتم لحظه به لحظه اون شب رو که تو ماشین بودیم اومد جلوی چشمام با رزولوشن بالا و صدای دالبیمتفکر. شاید بخندین اما واقعیته. شاید یکی از دلایلش این باشه که دائم با خودم تکرار کردم و تجسم کردم و به کسی هم نگفتمگریه. واسه اینه حتی جزئیات رو هم به خاطر میارمکلافه.

حالا اگه بخوام چیزهای خوب و مهم یادم بیاد نمیاد. اینم از پیچیدگی های مغز و ذهن انسان. عظمت خداست. الهی شکر.

دوستای خوبم الین دوستتون دارهقلبقلبقلب